به تازگی یه شکست عشقی خیلی بزرگ خوردم . با این که مدتی ازاین قضیه  گذشته اما هنوزم فسرده ام

آخه می دونید من خیلی   ساله که عاشقشم .از وقتی که شکستم رو قبول کردم هرشب براش گریه می کنم و سر نمازم دعا میکنم تا در کنار همسرش که تازه باهم ازدواج کردن در کمال ارامش و خوشبختی زندگی کنه . هر شب براش نامه مینویسم البته صرفاً برای آرامش دل خودم ، نه برای این که به دستش برسه.

روزگارِ دیگه دائم تغییر می کنه گاهی برد گاهی هم باخت، من هم این دفعه شکست خوردم البته این شکست به این آسونی هایی که من میگم هم نیست این شکست بیشتر به معنی شکستنٍ.

اگه بخوام عشق رو توصیف کنم میگم عشق اول تو دل آدم جوونه می زنه و بعد کم کم ریشه میده و هر چی بیشتر میگذره ریشه هاش تمام وجود آدم رو فرا می گیره واونجاست که

 می تونی ادعا کنی که با تمام وجود معشوقت رو دوست داری  و برات مهم نیست که تمام دوستات بهت بگن "دیونه" چون تو میتونی احساسات قشنگی رو درک کنی که در هیچ مقوله ای جز خود عشق قابل درک نیست .

ولی وقتی پای جدایی به میون میاد رشته ی تمام این احساسات قشنگ پاره می شه و بعد به دردی مبتلا میشی که میدونی تنها مرحمش فراموشیه و برای فراموش کردن به گذشت زمان  نیاز داری و  مثل معتادی میشی که میخواد اعتیادش رو ترک کنه ، باید خودت رو تو غربت حبس کنی تا ریشه های فراموشی تو وجودت رشد کنه و جای ریشه های عشق رو بگیره.

به نظر شما سخت نیست فراموش کردن کسی که با تمام وجود دسش داری؟

اما من ترجیح میدم هیچ وقت فراموشش نکنم ، اون من رو ترک کرد درحالی که من سعی

 می کنم همیشه یادش رو تو قلبم زنده نگه دارم و براش دعا می کنم تا هر جا هست خوشبخت باشه .

این جوری خودم هم آروم میشم نه؟!...